Bronnen en verhalen waar katholieken uit putten

Traditie

Vaticanum II

Concilie tussen 1962 en 1965 te Rome. De kerkvergadering werd bijeengeroepen door paus Johannes XXIII om de kerk ‘bij de tijd te brengen’ (aggiornamento) door middel van een grondige herbronning. Paus Johannes vond dat het concilie niet allerlei dwalingen moest gaan veroordelen. Hij vond dat de kerk moest vertouwen op de overtuigende kracht en schoonheid van de geloofsleer. De kerk moest positief formuleren wat zij wél wilde.

Het concilie nam veel besluiten. Zo kwamen er twee grondslagdocumenten (dogmatische constituties), één over de betekenis van Kerk (Lumen Gentium, 1964) en één over de betekenis van Het Woord van God (Dei Verbum, 1965). Ook werd er een belangrijke constitutie aangenomen over de liturgie (Sacrosanctum Concilium, 1963) welke in haar uitwerking tot grote veranderingen in de liturgie zou leiden, onder andere het gebruik van volkstaal naast het Latijn. Daarnaast waren er baanbrekende verklaringen en documenten over de godsdienstvrijheid (Dignitatis Humanae, 1965), de verhouding met de niet christelijke godsdiensten (Nostra Aetate, 1965) en de plaats van de kerk in de wereld (Pastorale Constitutie Gaudium et Spes, 1965).

Ga terug naar Traditie