Katholieken en hun vieringen (feesten)

Pinksteren

Pinksterbeweging

In de kerk van het westen werd er in de loop van de tijd steeds minder aandacht geschonken aan het Pinksterfeest. Deze beweging werd gekeerd door het Tweede Vaticaans Concilie (belangrijke kerkvergadering van 1962-1965 die paus Johannes XXIII bijeenriep). Het Tweede Vaticaans Concilie wilde de kerk meer ‘bij de tijd te brengen’ en opnieuw vervullen van de heilige Geest. Het concilie was niet in de eerste plaats bedoeld om alle kerken bij elkaar te brengen, maar wel om na te denken over de verhouding tussen de rooms-katholieke en andere kerken. Er werden waarnemers van andere kerken uitgenodigd, o.a. van de Pinksterbeweging.

De Pinksterbeweging is in deze tijd een snel groeiende beweging geworden. Voor de charismatische Pinksterbeweging staat de heilige Geest die de apostelen met Pinksteren ontvingen centraal. Verder wordt veel aandacht besteed aan gebedsgenezing, handoplegging en visioenen. Ook geloven zij, geheel in lijn met het Pinksterwonder in glossolalie, het spreken in tongen; dat wil zeggen een extatische toestand waarin men onbegrijpelijke woorden zegt. Hun geloofsuiting kenmerkt zich door enthousiasme, grote gebaren en uitbundig gezang. Er wordt minder belang gehecht aan studie en theologische opleiding, belangrijk is de spontane, individuele, onbevangen ervaring en ontmoeting met God.

Historisch gezien hoort de Pinksterbeweging thuis binnen het protestantisme. De verschillende kerkgenootschappen worden overkoepeld door de Vereniging Landelijk Platform Pinksterbeweging. De katholieke charismatische beweging startte in 1967 in Pittsburgh, USA, toen een aantal professoren en studenten, na een jaar lang de hymne van de heilige Geest te hebben gebeden, tijdens een bezinningsweekend de Geest ontvingen.

Ga terug naar Pinksteren