Katholieken en hun geschiedenis / traditie

Oecumene

Grondlegger van de oecumenische beweging in Nederland

In 1948, toen in Amsterdam de Wereldraad van Kerken werd opgericht, werd Jo Willebrands (1909-2006) gekozen tot voorzitter van de anti-protestantse katholieke vereniging Petrus Canisius. Hij vormde deze snel om tot de oecumenische Willibrordvereniging. Deze vereniging ontwikkelde zich tot een belangrijk adviesorgaan voor de bisschoppenconferentie voor zaken aangaande de oecumene. Daarnaast sloeg Willebrands zijn vleugels verder uit en zocht contacten met oecumenische instellingen en personen in Duitsland en Zwitserland. In 1960 werd hij secretaris van kardinaal Bea in Rome voor een nieuw Vaticaans Instituut: het Secretariaat voor de Eenheid onder de Christenen. In 1964 werd hij tot bisschop gewijd en in 1969 werd hij kardinaal.

Op het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) legde Willebrands verbindingen tussen bisschoppen en waarnemers van de niet-katholieke kerken en kerkgenootschappen. Hij spande zich met name in voor betere contacten met de orthodoxe kerken door ontmoetingen van de paus met de patriarchen van Constantinopel en Jeruzalem. Hij droeg ertoe bij dat in 1965 de zogenaamde excommunicatie van de orthodoxe kerken uit 1054 werd ingetrokken. Na de dood van kardinaal Bea werd kardinaal Willebrands zijn opvolger en reisde hij voor de oecumene de hele wereld af. In Rome had hij de bijnaam: de vliegende Hollander.

Willebrands speelde ook een grote rol bij de opstelling van een conciliedocument, waarin het joodse volk werd vrij gepleit van schuld aan de moord op Jezus. Tot 1989 gaf kardinaal Willebrands leiding aan de oecumenisch ontwikkeling binnen de rooms-katholieke kerk.

Ga terug naar Oecumene