Katholieken en hun geschiedenis / traditie

Oosterse Kerken

Gebed en liturgie

Het oosters christendom kent net als het westerse christendom (katholiek, protestants) zowel het persoonlijke als het gemeenschappelijke gebed. Dat laatste noemen we liturgie. Het persoonlijke gebed vindt doorgaans plaats in huiselijke kring. De kloosterlingen stellen persoonlijk gebed centraal in hun leefwijze. Daaruit zijn hele tradities van spiritualiteit en mystieke theologie ontstaan.
De liturgie is in de oosterse kerken hét brandpunt van christelijk leven, nog meer dan in de westerse kerken. Liturgie omvat het sacrament van de eucharistie en de overige sacramenten (doop: meestal door onderdompeling, vormsel, biecht, wijding, huwelijk, ziekenzalving), maar ook het dagelijks gebed (avonddienst, dagsluiting, ochtenddienst, enz.) en de kerkelijke feesten (Kerstmis, Pasen). De sacramenten zijn dezelfde zeven als die in de westerse katholieke kerk.

Het westerse idee dat de oosterse liturgie overdaad kent, is slechts ten dele waar. In bepaalde oosterse kerken is de liturgie soms inderdaad erg rijk aan rituelen, maar is in andere juist zeer sober. De manier waarop men liturgie viert, noemt men ritus. Dit woord gebruikt men dikwijls om deze of gene oosterse kerk mee te definiëren: een kerk van de Byzantijnse of de Koptische ritus. Maar de term ‘ritus’ moet breder worden verstaan: hij omvat niet alleen de liturgie maar de héle kerkelijke traditie van een bepaalde locale oosterse kerk. Je zou ‘ritus’ misschien beter ‘hoofdtraditie’ kunnen noemen. Het oosters christendom kent zeven ritussen of hoofdtradities. Het gebruik ervan loopt door de verschillende ‘confessies’ heen (oosters-orthodox, oriëntaals-orthodox, katholiek, etc., zie: Algemeen overzicht).

Ga terug naar Oosterse Kerken