Katholieken en hun geloofsgemeenschap

Kerk

De Kerk als mystiek lichaam van Christus

Dat de Kerk lichaam van Christus wordt genoemd, grijpt terug op een metafoor uit de eerste brief aan de Korintiërs, waarin Paulus spreekt over de Kerk als één lichaam, met als hoofd Christus. ‘Het menselijke lichaam vormt met zijn vele ledematen één geheel; alle ledematen, hoe vele ook, maken tezamen één lichaam uit. Zo is het ook met de Christus. Wij allen, joden en heidenen, slaven en vrijen, zijn immers in de kracht van een en dezelfde Geest door de doop één enkel lichaam geworden en allen werden wij gedrenkt met één Geest’ (1 Kor. 12,12-13). Het model van de Kerk als mystiek lichaam van Christus beleeft vooral na de Eerste Wereldoorlog een opleving. Het maatschappelijke klimaat is rustiger geworden en het gemeenschapsgevoel groeit. Het model van het mystieke lichaam zoekt naar het specifieke van de Kerk zelf. Het heeft, net als de societas perfecta, aandacht voor de zichtbare wereldlijke ‘buitenkant’ van de Kerk. Toch legt dit model meer nadruk op de godsdienstige beleving; de ‘binnenkant’ van de Kerk. Het model benadrukt de eenheid van de gelovigen in de Kerk en met Christus en de innerlijke beleving daarvan. Dat sluit goed aan bij die periode waarbij men ook binnen de liturgie zoekt naar beleving en vernieuwing. Die verbondenheid heeft een mystiek maar ook een organisch, lichamelijk karakter. Het gaat binnen de Kerk om onderlinge verhoudingen (van leiden en geleid worden, van onderwijzen en onderwezen worden) die als het ware natuurlijk en vanzelfsprekend zijn.

Ga terug naar Kerk