Katholieken en hun vieringen (feesten)

Uitvaart

Dit venster gaat over afscheid; over loslaten; over de dood. Hoe het katholieke geloof tegen sterven aankijkt en wat er na de dood komt, lees je al in venster 19. Wij geloven niet dat het totale leven samenvalt met ons aardse bestaan. Dood is niet: ‘punt, uit! zand erover, klaar!’ Sterven is weliswaar dit leven loslaten, maar dan ook een nieuwe dimensie betreden. Zelfs hierin mogen we volgeling zijn van Jezus Christus.

Houvast bij het loslaten…

Wie geboren wordt heeft tenminste één zekerheid: zij of hij gaat een keer dood! Ons hele leven zoeken wij zekerheid en houvast, anders is het geen leven. En net die ene zekerheid is onbestemd: al zingen we elkaar jaar in jaar uit ‘Lang zal zij/hij leven’ toe, niemand weet hoe lang dat is; ‘God mag het weten’, zeggen we wel.

Alle bijzondere ervaringen van het mensenbestaan zijn met rituelen omgeven. Juist ‘geheimen’, voor geen mens rationeel te duiden feiten als geboren worden, wat goed is en wat kwaad, wat liefde is en zeker ook sterven, kunnen we slechts omschrijven; niet beredeneren, wel benaderen. En een ritueel kader bieden, bijv. door liefde duidelijk te maken met een roos, een hart, een ring. Het geloofsverstaan van mensen verandert met de tijd en de ontwikkelingen die daarin plaatsvinden. Rituelen zijn duurzaam, die blijven, om het ondefinieerbare te ‘(be)vatten’. De katholieke uitvaart biedt bij het levenseinde van een gelovig mens zo’n bedding: weliswaar moeten we loslaten, uit handen geven. Maar dat zegt niet alles: in God zelf is er, in het verlengde van het leven en sterven van Jezus Christus, een nieuw en blijvend houvast!

Lees meer